sosyomat.com

özdemir asaf
Sensiz de denizi seyredebiliyorum.
Hem dalgalarin dili seninkinden acik.
Ne kadar ...hatirlatsan kendini bos.
Sensiz de seni sevebiliyorum.
Hep bos konusurduk hatirlar misin, bula bula,
Karsilastigimiz zamanlarda.
Sen, sevgiden simaran cocuk,
Ben sasiran budala.

Biraz değiştim,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…
Değiştim,
Unutamadığım sözlerinin arasında sıkışıyorum,
Bir yanım kendimi kolluyor bir yanım seni
Ben benimle savaşıyorum,
Seninle değil!
Sonucu kılıcı kuşananından belli olan bir savaşın
Ne kazanabileni ne de kaybedeniyim,
Sorun değil!

Elbet alışırım,
Biraz alıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Alıştım,
Varlığını istemediğim tüm eksik yanlarıma,
Ve çokluğunu da yokluğunu da istemediğim bu iki arada bir derede duyguya alışıyorum,
Bir yanım bırak diyor bir yanım –ma,
Kesin değil!

Henüz tanıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Tanıdığımı sandığım bana daha da yakınım artık,
Duvarlara anlatırken öğrendiklerim kendi hakkımda,
Ve aynalara ağlarken gördüklerim kendi tarafımda…
Bir yanım memnun oldum diyor, bir yanım tanıyamadım daha,
Samimi değil!

Bir hayli kırıldım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Canıma batan her halin felç gibi indi bedenime,
Gözlerimden tut da ciğerime kadar kırgınım!
Aslında ne sana, ne olanlara…
Kendime kırgınım…
Maziye hiç değil, an’a kırgınım.
Anlatamadığım, anlayamadığım masalların bana yaptıklarına,
Dinlediğim şarkılarda bana seni anlatan şarkıcılara,
Beni anlamadığın kelimelerin bana her şeyi anlatıyor gibi geliyor oluşlarına…
Bir hayli kırgınım…
Beni ben kırdım oysa,
İyi değil!

Galiba yoruldum,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Kendime kalbimi kanıtlamaktan,
Ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan,
Ve dahası kocaman bir sahada tek başına koşmaktan yoruldum.

Can Yücel

Galiba yoruldum: Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar… Kendime kalbimi kanıtlamaktan ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan… Ve dahası kocaman bir sahada, tek başına koşmaktan yoruldum.

sana bir şiirler olmuş sevgililm.yüzün gözün söz içinde.Hangi imla kitabına baksam ''ben''den ayrı yazılıyorsun...

İnce yaşlar dolduruyor yüzünde ki çukurları
Ellerin neden titriyor, tutamıyor sigaranı…
Parmakla gösteriyor seni uzaktan insanlar
Ne kadar yakındılar ama artık senden korkuyorlar

Bir ışık yok biliyorsun tünelin öbür ucunda
Derler ki kiraz yetişmezmiş zakkum ağacında
Sen ki pek inatçıydın, yenik düşmezdin asla
Ezber bozuldu artık, her şey paramparça

İşte bu yüzden bu gece beyaz bayrak elimde
Uzansın parmakların, ulaşsın onun yüzüne
Hadi teslim ol bile bile
Seni seviyorum de, seni anlıyorsa bile
İnansın o yinede… (ZAKKUM-TESLİM OL)

yoksa sen de sadece öle duranlardan mısın...

Ben küçükken ufak kalacağım sanırdım... Ama büyümek isterdim inatla... Beni leyleklerin getirmediği bilirdim... Kadınların kendiliğinden hamile kalmadığını da... Güzel olacağım sanırdım büyüyünce... Ama ben küçükken en güzeldim... gerçek Dua edince gerçek olur sanırdım... Aşık olduğumu da sandım küçükken.... Dünya dönüyor sandım... Canım yandığında ve ağladığımda, uyursam herşey normale döner sandım... 4 yaşında iken öleceğimi sanıp doktorlara yalvardım beni kurtarın diye... Saçlarım hep kıvırcık olacak sanırdım... Fön teknolojisinden habersiz... Bir tarafım hep tahta gibi kalacak sanırdım... En dertli benim sanırdım ağladığımda ama dert bende değilmiş sadece... Herkeste bir tane varmış numune...